รักษาความสุขและความสนุกให้อยู่กับตัว
ระหว่างทางผมได้หยอดประเด็น “การรักษาความสุขและความสนุกให้อยู่กับตัว” เป็นระยะๆเพื่อให้พ่อแม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ ซึ่งผมอยากจะบอกว่าสิ่งนี้คือหลักข้อที่เก้า และเป็นหลักข้อสุดท้ายของแนวคิดเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้
การที่ครูจับเด็กทั้งห้องมานั่งท่องศัพท์วันละสิบคำ ท่องประโยคภาษาอังกฤษพร้อมๆกันเหมือนกับหุ่นยนต์ในโรงงาน นอกจากเด็กจะลืมอย่างรวดเร็วแล้ว เด็กไม่ได้รู้สึกสนุกกับมันหรอก มันน่าเบื่อหน่ายทั้งเด็กและครู …แต่ก็ยังทำกันต่อไป
เราในฐานะพ่อแม่ ต้องเข้าใจตรงจุดนี้ให้ดี หาสมดุลของความสุขและความสนุกทั้งพ่อแม่และเด็ก บางครั้งการตั้งใจรอผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอย่างใจจดใจจ่อกับเด็ก เชื่อหรือเปล่าว่าเด็กบางคน “รู้สึกได้” และจะ “ดื้อเงียบ” ยิ่งพ่อแม่คะยั้นคะยอ เด็กก็จะปฏิเสธ ทั้งที่เข้าใจ แต่ยามพ่อแม่ถอยออกมาสักนิด ทำไปเรื่อยๆไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องรอคอย เด็กกลับเรียกร้องความสนใจ โดยพูดออกมาเป็นชุดเพื่อให้พ่อแม่ได้ยิน มีหลายครอบครัวที่ติดจุดนี้แล้วผ่านมาได้ พอผ่านได้ เด็กก็กลายเป็นเด็กสองภาษาไปเลย
ความรู้สึกเรื่องความอ่อนแอทางด้านภาษาของพ่อแม่ ก็เป็นอีกข้อที่สร้างความกดดัน และละลายความสนุกในการสร้างเด็กสองภาษา ผมต้องขอย้ำว่า ถึงแม้ว่าคุณพูดไม่ได้สักคำเลยก็ตาม คุณก็ทำได้ ขอให้เลือกจุดที่เหมาะสมกับตัวเอง ทั้งเป้าหมายและระยะเวลา เรียนรู้พร้อมลูก ค่อยเป็นค่อยไป บางคนอาจจะใช้เวลาเพียงห้าเดือนก็ถึงเป้าหมาย และไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าบางคนต้องใช้เวลาถึงห้าปี เพราะเงื่อนไขของแต่ละครอบครัวไม่เหมือนกัน
จริงอยู่ความสามารถทางด้านภาษาของพ่อแม่แต่ละคนไม่เท่ากัน แต่ความรักลูกคงไม่ต่างกันมากนัก เปลี่ยนตรงนี้ให้เป็นพลัง เลือกเป้าหมายให้เหมาะสม แล้วเริ่มเดินทางครับ
