คำนี้เป็นคำที่ผมตั้งขึ้นมาใหม่เพื่อเป็น การเปรียบเทียบจุดที่แตกต่างระหว่างการฝึกให้เป็นเด็กสองภาษากับเด็กภาษาสอง ชั้น สำหรับท่านที่ยังไม่ได้อ่านหนังสือเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้ ผมจะสรุปให้อ่านอีกครั้งครับ
เด็กสองภาษา…คือเด็กที่พูดสองภาษาจากความ รู้สึกทั้งสองโหมด อยู่ในโหมดไทยก็พูดไทยด้วยความรู้สึก ไม่ต้องคิดมาก คิดกับพูดพุ่งออกมาพร้อมกัน ซึ่งคนไทยทุกคนเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว และถ้าพูดภาษาอังกฤษก็พูดภาษาอังกฤษด้วยความรู้สึก ไม่ต้องคิดมาก คิดกับพูดพุ่งออกมาพร้อมกัน
ส่วนเด็กภาษาสองชั้น…คือเด็กที่เรียนมาแบบ แปล เน้นท่องจำไวยากรณ์ เมื่อพูดภาษาอังกฤษก็จะสร้างชั้นการแปลขึ้นมา ยืนคิดตรวจสอบไวยากรณ์ในหัว ว่าสิ่งที่จะพูดนั้นถูกต้องตามหลักไวยากรณ์แล้วหรือยัง การคิดมากก่อนพูดอย่างนี้ทำให้ทุกคนที่เป็นเด็กภาษาสองชั้นเกิดความกลัวผิด ที่จะพูด แล้วจะไม่พูดในที่สุด
ผมและพวกเราโดยส่วนใหญ่ถูกหล่อหลอมให้เป็น เด็กภาษาสองชั้น เล่นมามากมายนานนับสิบปี แต่เวลาจะพูดประโยคง่ายๆสักประโยค นึกไม่ออก คิดมาก กลัวผิด นี่แหละคือผลผลิตที่เรียกว่า “เด็กภาษาสองชั้น” ผมไม่อยากให้เด็กไทยเป็นเด็กภาษาสองชั้นแบบเราที่ผ่านมา แนวคิดเด็กสองภาษา พ่อแม่สร้างได้จึงเกิดขึ้นมา
